با برنامه‌نویسان مختلفی در دنیای واقعی و مجازی آشنا شدم که در یک چیز مشترک هستند: تعصب بر روی کد!

قبلاً درباره سندورم کدهای قشنگ من توضیح دادم، در این نوشته می‌خواهم درباره یک نگرش غلط به کار برنامه‌نویسی صحبت کنم. هر برنامه‌نویسی در طول دوران حرفه‌ای خود ده‌ها و صدها برنامه و هزاران هزار خط کد می‌نویسد. این کدها به زبان‌های مختلف هستند و در بیشتر موارد اگر کدی باشند که ارزش تجاری داشته باشند، بعداً توسط دیگران توسعه داده خواهند شد.

همه برنامه‌نویسان به نوعی نسبت به کدهای نوشته‌ شده خودشان حساسیت دارند و مانند مادری که درباره آینده فرزندش نگران است، به امروز و فردا کد نگاه می‌کنند! این نوع برنامه‌نویسان که اغلب در سال‌های اولیه کار هستند، علیرغم اینکه ممکن است به لحاظ دانش فنی در سطح بالایی باشند، اما به دلیل حس تعلق شدید نسبت به کدهای نوشته شده نمی‌توانند خودشان را به خوبی با تیم سازگار کنند. البته این حس تعلق به کد باعث یک ایراد رفتاری در برنامه‌نویسان غیرحرفه‌ای می‌شود: عدم تحمل انتقاد.

اگر شما از کد یک برنامه‌نویس غیرحرفه‌ای انتقاد کنید یا راه حل فنی دیگری را برای حل مساله به وی پیشنهاد بدهید، عموماً با واکنش منفی روبرو می‌شوید. این برنامه‌نویسان خودشان را کدشان جدا نمی‌دانند و انتقاد به کد را نوعی توهین به خودشان تلقی می‌کنند. متاسفانه برای رفع این مشکل رفتاری هیچ راه حل مشخصی وجود ندارد. فقط باید امیدوار بود گذشت زمان رفتار حرفه‌ای را به این دسته از برنامه‌نویسان بیاموزد.

البته نباید جنبه مثبت تعلق خاطر به کد را از نظر پنهان داشت، برنامه‌نویسانی که برای کد نوشته شده خودشان ارزش قائل هستند برای بهبود آن تلاش بیشتری می‌کنند. به نظر من و با توجه به تجربیاتی که داشتم، این‌طور برنامه‌نویسان را باید به تدریج با مفاهیم اشتراک گذاری کد و کار تیمی بر روی کد آشنا کرد تا هم از تاثیر واکنش منفی احتمالی کم شود و هم مزیت توجهی که به کد دارند در کنار کار تیمی باعث بهبود خروجی نهایی کار شود.

پی‌نوشت: این نوشته اشاره کوتاهی بود به مساله تعلق خاطر به کد، در یکی از نوشته‌های مربوط به سری مهارت‌های کار تیمی نرم‌افزار بیشتر درباره سازگار شدن افراد با سلایق مختلف در تیم‌های نرم‌افزاری صحبت خواهم کرد.